Met zijn debuutbundel Alle fonteinen voegt Vincent Van Meenen een bouwsteen toe aan het literaire bouwwerk dat therapeutisch schrijven heet. Dankzij de originele beelden ontstijgt zijn relaas over een moeder met een kwade dronk net vaak genoeg het particuliere. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Tekstielen, het debuut van Sarah de Koning, is rijk aan beelden, die aaneengeregen het verhaal vertellen van de vrouwelijke zoektocht naar houvast – in het leven, in de liefde en in de taal. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Hoe laat je na perioden van bijna onoverkomelijke rouw toch het verdriet weer achter je? Lucas Hirsch beschrijft twee van zulke helingsprocessen in zijn nieuwste bundel Kintsugi. Taal blijkt aanvankelijk ontoereikend om de situatie te omschrijven, maar helpt de dichter er uiteindelijk toch bovenop. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Hoe vang je het leven in een metropool? In haar debuutbundel Oceandiva doet Christina Flick een poging, met een stoet aan verschillende figuranten, talen en betekenissen. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Net als in haar vorige bundels richt Hanneke van Eijken haar blik op de relatie tussen mens en natuur. In Hazenklop wijst ze de lezer op kansen om anders naar de wereld te kijken. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Op 27, 28 en 29 juni is de Groningse Prinsentuin weer het decor van het gelijknamige poëziefestival. Al sinds 1998 is het grootste openlucht-poëziefestival van de Benelux een broedplaats voor literair talent. Dit jaar staan onder meer Anke Senden, Sophia Blyden en Yasmin Namavar op het programma. Voor de Poëziekrant dook ik in de geschiedenis en achtergrond van het festival.

In haar tweede bundel Kratermond richt Sara Eelen de aandacht op de schade die de mens in de natuur aanricht. Anders dan veel collega-dichters vat zij die boodschap niet in dwingende leuzen, maar in zachte, zintuigelijke poëzie die het nauwkeurig bewonderen waard is. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Hoe vind je houvast in de grilligheid van het leven? Die vraag onderzoekt Jan Baeke in zijn bundel Die onvermijdelijkheden, waarin hij de menselijke omgang met de onzekerheden van het bestaan verkent. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

In Hout, de nieuwste bundel van Erik Lindner, wordt de natuur zo neutraal mogelijk aanschouwd. Toch neemt zo nu en dan een dreigende sfeer de overhand, die doet gissen naar wat onder het oppervlak sluimert. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Geluk – is dat woord niet veel te groot om in één gedichtenbundeling te vatten? Elisabeth Lockhorn deed met Het komt goed. De mooiste gedichten over geluk toch een moedige poging, en nam in haar bloemlezing auteurs uit binnen- en buitenland op. De conclusie: hun geluk vinden dichters vooral in voedsel, goed gezelschap en de natuur.

Hoe schrijf je een tijdloos gedicht? Dat is de inzet van Daan Doesborghs derde dichtbundel Moet het zo. Het resultaat is een ambitieuze bundel, waarin dagelijks leed en diepgravende bespiegelingen elkaar afwisselen. De boodschap: mens, durf te leven, want voor je het weet is het voorbij. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

Wie zintuigelijke poëzie wil lezen vol kolkende waterstromen en uitslaande vlammen, moet bij Peter Verhelst zijn. In Zabriskie probeert hij ons lezers opnieuw bewust te maken van de dystopie waarop we als mensheid afstevenen. Het antwoord ligt nu eens niet in het protesteren tegen overheden en oliemaatschappijen, maar in verlangen en intimiteit. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

In het werk van Eva Meijer is het bevragen van de hiërarchie – en zelfs het onderscheid – tussen mens en natuur een terugkerend thema. In haar debuutbundel Het witste woord klinkt geen luid protest, maar een zachtmoedig onderzoek naar waar man, vrouw, plant en dier elkaar vinden. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

In Philip Huffs debuutbundel Ik meld mij af, ik meld mij aan komen de voor hem kenmerkende thema’s terug: jeugdherinneringen die toch niet zo rooskleurig zijn als ze lijken. Waarom Huff besloot zich deze keer aan de poëzie te wagen, blijft tot het einde een raadsel. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.

In haar nieuwste bundel Tijgerbrood zoomt dichter Ruth Lasters dieper en dieper in op woorden, mensen en dingen. Wanneer zij aan dat recept gevoelens toevoegt, ontstaat een geslaagde cocktail van het filosofische en het persoonlijke. Ik las de bundel voor Poëziekrant.

In 2021 en 2021 vervulde Lieke Marsman in Nederland de rol van Dichter des Vaderlands. Uit Ter gelegenheid van poëzie, haar verslag van die twee jaar, blijkt dat zij in die rol politieke betrokkenheid bewust niet schuwde. Ik las de bundeling gedichten en essays voor Poëziekrant.

Met Wulk, een tweeluik van een roman en een poëziebundel, gaat Myrte Leffring een spannend genre-experiment aan. De bundel verbeeldt wat in de roman geen woorden kan krijgen. Ik recenseerde het tweetal voor de Poëziekrant.

Wat gebeurt er wanneer je alle wereldreligies met elkaar probeert te vermengen? Dan krijg je De dingen, de nieuwste dichtbundel van Mieke Smilde. Aan de hand van de belangrijkste rituelen en gebruiken uit het jodendom, het christendom, de islam, het hindoeïsme en het boeddhisme laat ze zien hoe in al deze geloven dezelfde thema’s spelen.

Hoe pak je na een periode van intense rouw de draad weer op? Via het genot van het schrijven en kijken naar kunst, laat Wat nu met het licht dat binnenvalt, de nieuwste dichtbundel van Siel Verhanneman zien. Dan kan zelfs nieuw leven ontstaan. Ik schreef een recensie over de bundel voor de Poëziekrant.

Na de terugtrekking van Marieke Lucas Rijneveld waagde spoken word-artiest Zaïre Krieger zich aan de vertaling van Amanda Gormans inaugurele gedicht The Hill We Climb. De tekst toont een zichtbare worsteling met het gedragen origineel. Ik recenseerde de Nederlandse vertaling voor de Poëziekrant.

De nieuwe Poëziekrant is uit! Voor deze editie schreef ik een uitgebreide recensie van Anne Broeksma’s dichtbundel Vesper, waar in ze de relatie tussen mens en natuur onder de loep neemt.

Met Game of Poems schreven de gelauwerde dichters Ellen Deckwitz, Thomas Möhlmann en Ingmar Heytze een bundel die een ode brengt aan de hitserie Game of Thrones. Het resultaat is noch geschikt voor de leek noch voor de doorgewinterde kenner, concludeerde ik. Mijn recensie is te lezen in de nieuwe Poëziekrant.

De derde Poëziekrant van dit jaar is uit! Voor deze editie besprak ik de nieuwe bundel van Elly de Waard én verse vertalingen van e.e. cummings.