Tien jaar lang leefde schrijver Lara Taveirne met het raadsel rondom het verdwijnen en overlijden van haar jongste broertje Wolf. Nu vond ze eindelijk de kracht zijn dagboek open te slaan en terug te blikken op hun gezamenlijke jeugd. In dit waargebeurde verhaal schetst Taveirne hoe de literatuur je de afgrond in kan trekken – en je ook weer kan laten opkrabbelen. Ik recenseerde de vertelling voor De Lage Landen. Lees het artikel in het nieuwste nummer en online. Bekijk hier ook de andere artikelen die ik voor De Lage Landen schreef.
De Lage Landen · Lara Taveirne · Wolf
Gerelateerde posts:
De Reactor · Overspel in hedendaagse Nederlandstalige literatuur
De afgelopen jaren waagden verschillende schrijvers zich aan een roman over overspel. Dat blijkt niet alleen een handige narratieve motor, die de plot in beweging zet en spanning creëert, maar ook een psychologisch instrument dat onverwerkte trauma’s, angsten en verlangens naar boven brengt.
Hard//hoofd · Postpartum depressies in hedendaagse cultuur
In ons collectieve geheugen lijkt er weinig plaats voor moeders die na de bevalling lijden aan depressieve gevoelens: deze verhalen ondermijnen het klassieke beeld van het moederschap als een roze wolk. Gelukkig brengen steeds meer vertellingen nuance aan. Ik schreef er een essay over voor Hard//hoofd.
Literatuurmuseum · Docenten als katalysator voor het schrijverschap
Schrijvers geven bemoedigende docenten maar al te graag een sleutelrol in hun wordingsgeschiedenis als auteur. Dat dat soms een een kunstmatige vorm van verhalen vertellen is, blijkt wel uit gang van het gedicht dat Grieks Ida Gerhardt – naast dichter ook docent Grieks – in 1958 aan een eindexamenleerling overhandigde.