In recente romans over het moederschap wordt vaak gekozen voor een fragmentarische stijl. Aan de hand van romans van Leonieke Baerwaldt, Ilse Josepha Lazaroms, Femke Brockhus, Dorien Dijkhuis en Lieselot Mariën onderzocht ik voor De Reactor waarom deze vorm en inhoud zo’n passende combinatie vormen. Lees het essay hier. Je vindt hier alle artikelen die ik eerder voor dit platform schreef.
De Reactor · Fragmentarisch schrijven over moederschap
Gerelateerde posts:
De Reactor · Overspel in hedendaagse Nederlandstalige literatuur
De afgelopen jaren waagden verschillende schrijvers zich aan een roman over overspel. Dat blijkt niet alleen een handige narratieve motor, die de plot in beweging zet en spanning creëert, maar ook een psychologisch instrument dat onverwerkte trauma’s, angsten en verlangens naar boven brengt.
Hard//hoofd · Postpartum depressies in hedendaagse cultuur
In ons collectieve geheugen lijkt er weinig plaats voor moeders die na de bevalling lijden aan depressieve gevoelens: deze verhalen ondermijnen het klassieke beeld van het moederschap als een roze wolk. Gelukkig brengen steeds meer vertellingen nuance aan. Ik schreef er een essay over voor Hard//hoofd.
Literatuurmuseum · Docenten als katalysator voor het schrijverschap
Schrijvers geven bemoedigende docenten maar al te graag een sleutelrol in hun wordingsgeschiedenis als auteur. Dat dat soms een een kunstmatige vorm van verhalen vertellen is, blijkt wel uit gang van het gedicht dat Grieks Ida Gerhardt – naast dichter ook docent Grieks – in 1958 aan een eindexamenleerling overhandigde.