Weinigen van ons zullen zich zo nu en dan niet overspoeld voelen door al het dramatische wereldnieuws dat onze huiskamers binnendringt. Caro Van Thuyne doet met Hoeveel duizend uren een poging deze verschrikkingen te beschrijven en daarnaast onze aandacht te richten op redenen tot hoop. De vraag is echter of de gekozen vorm wel het gewenste effect bewerkstelligt. Ik recenseerde het boek voor DW B. Lees mijn recensie hier. Bekijk hier ook de andere artikelen die ik voor dit platform schreef.
DW B · Caro Van Thuyne · Hoeveel duizend uren
Gerelateerde posts:
De Reactor · Overspel in hedendaagse Nederlandstalige literatuur
De afgelopen jaren waagden verschillende schrijvers zich aan een roman over overspel. Dat blijkt niet alleen een handige narratieve motor, die de plot in beweging zet en spanning creëert, maar ook een psychologisch instrument dat onverwerkte trauma’s, angsten en verlangens naar boven brengt.
Hard//hoofd · Postpartum depressies in hedendaagse cultuur
In ons collectieve geheugen lijkt er weinig plaats voor moeders die na de bevalling lijden aan depressieve gevoelens: deze verhalen ondermijnen het klassieke beeld van het moederschap als een roze wolk. Gelukkig brengen steeds meer vertellingen nuance aan. Ik schreef er een essay over voor Hard//hoofd.
Literatuurmuseum · Docenten als katalysator voor het schrijverschap
Schrijvers geven bemoedigende docenten maar al te graag een sleutelrol in hun wordingsgeschiedenis als auteur. Dat dat soms een een kunstmatige vorm van verhalen vertellen is, blijkt wel uit gang van het gedicht dat Grieks Ida Gerhardt – naast dichter ook docent Grieks – in 1958 aan een eindexamenleerling overhandigde.