Waar we vandaag de dag iemands as het liefst in een urn stoppen of samenpersen tot een diamant, was het voor beroemde schrijvers en wetenschappers ooit gebruikelijk om na de dood een gipsen afdruk van het gezicht te laten maken. In het archief van het Literatuurmuseum keek ik met enig ongemak naar mijn overleden collega’s en vroeg me af of we tegenwoordig de dood nog wel zo gemakkelijk in de ogen zouden kunnen kijken. Lees mijn essay hier. Je vindt hier de andere essays die ik eerder voor het Literatuurmuseum schreef.
Gerelateerde posts:
LKCA · Cultuurkrant · Cultureel gemeenzamen, Cultuurcoach van het Jaar
Op 4 december 2025 reikte het Landelijk Kenniscentrum Cultuureducatie en Amateurkunst (LKCA) voor het eerst de prijs voor Cultuurcoach van het Jaar uit. Voor de Cultuurkrant van het LKCA ging ik in gesprek met de winnaar. Ook interviewde ik Aart van der Maas, die promoveert op inclusieve cultuurparticipatie in de stad Utrecht.
Bibliotheekblad · Bibliotheken in historische gebouwen
Steeds meer bibliotheekorganisaties gaan de uitdaging aan en trekken in een historisch pand, zoals een kerk, raadhuis of voormalige gevangenis. Voor de bezoeker ziet het er prachtig uit, maar hoe geef je alle kernfuncties een plek? Ik onderzocht het voor Bibliotheekblad.
Literatuurmuseum · Opnieuw in woorden gevat
LiteratuurLab bestaat tien jaar! De online dependance van het Literatuurmuseum is het afgelopen decennium uitgegroeid tot een online schatkist aan literaire ontdekkingen. Dat wordt gevierd met een expositie met de favoriete archiefstukken van curatoren. Ook de door mij uitgekozen brieven van Connie Palmen aan Adriaan van Dis zijn hier onderdeel van.