Op 4 oktober 2022 verscheen Het souterrain van Mance Post van Truska Bast, over de illustrator die Guus Kuijers Madelief een gezicht gaf, de dierenverhalen van Toon Tellegen van speelse linosneden voorzag en vele andere auteurs bediende met haar veelzijdige stijl. Voor het Literatuurmuseum schreef ik een essay over de ogenschijnlijke moeiteloosheid waarmee Posts creaties op het papier lijken te zijn beland en de worstelingen van het illustrator-zijn die daarachter schuilgingen. Lees het essay hier. Je vindt hier de andere essays die ik eerder voor het Literatuurmuseum schreef.
Literatuurmuseum · Mance Post
Gerelateerde posts:
De Reactor · Sally Rooney · Intermezzo
Al jaren gooit Sally Rooney hoge ogen met haar romans, waarin personages elkaars warmte zoeken en toch telkens weer misgrijpen. Ook in haar nieuwste roman, Intermezzo, keert die thematiek terug, zij het in een ander jasje. Ik recenseerde roman voor De Reactor.
DW B · Caro Van Thuyne · Hoeveel duizend uren
Caro Van Thuyne doet een poging de verschrikkingen in het wereldnieuws te beschrijven en daarnaast onze aandacht te richten op redenen tot hoop. De vraag is echter of de gekozen vorm wel het gewenste effect bewerkstelligt. Ik recenseerde het boek voor DW B.
International Literature Festival Utrecht (ILFU) · Leestips voor fragmentarische romans
Ik zoek al mijn hele schrijfleven naar het perfecte midden tussen proza en poëzie. Het meest vind ik dat in fragmentarische romans, waarin het wit vaak net zo veelzeggend is als de woorden. Voor het International Literature Festival Utrecht (ILFU) tipte ik de boeken mij in die zoektocht het meest inspireren.