Op 4 oktober 2022 verscheen Het souterrain van Mance Post van Truska Bast, over de illustrator die Guus Kuijers Madelief een gezicht gaf, de dierenverhalen van Toon Tellegen van speelse linosneden voorzag en vele andere auteurs bediende met haar veelzijdige stijl. Voor het Literatuurmuseum schreef ik een essay over de ogenschijnlijke moeiteloosheid waarmee Posts creaties op het papier lijken te zijn beland en de worstelingen van het illustrator-zijn die daarachter schuilgingen. Lees het essay hier. Je vindt hier de andere essays die ik eerder voor het Literatuurmuseum schreef.
Literatuurmuseum · Mance Post
Gerelateerde posts:
Poëziekrant · Klimaatdichters · Tongval van het verdwijnen
Hoe geef je in poëzie het niet-menselijke een stem? Maar liefst vijftig Klimaatdichters wagen zich aan deze exercitie in Tongval van het verdwijnen. Van de sabeltandtijger tot de Antarctische dansmug, van de diepzeehengelvis tot koraal: allemaal komen ze aan het woord. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.
Poëziekrant · Xavier Roelens · Wildnissen
De afgelopen jaren verschenen al vele bundels met de klimaatproblematiek als onderwerp. Met het lijvige Wildnissen doet Xavier Roelens er nog een schepje bovenop. De vraag is echter of de omvang de bundel wel ten goede komt. Ik recenseerde de bundel voor de Poëziekrant.
DW B · Rozalie Hirs · vragen naar het begin
In haar nieuwste dichtbundel onderzoekt Rozalie Hirs het fenomeen van de eerste keer, met extra aandacht voor de menselijke liefdeservaring. Dankzij haar welhaast wetenschappelijke benadering overstijgt vragen naar het begin het particuliere. Ik recenseerde de bundel voor DW B.